Περιοδικό Αναιρέσεις

Το «πολύ» κράτος των «λίγων» διαχειριστών του…

Σε ένα εξαιρετικά πυκνό πολιτικό χρόνο τα ερωτήματα της Αριστεράς οφείλουν να είναι τόσο στρατηγικά όσο και η επίθεση του κεφαλαίου…

γράφει ο  Παντελής Προμπονάς

Σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη ( http://derveniotis.wordpress.com/ )

Σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη ( http://derveniotis.wordpress.com/ )

Αν κάποιος καθίσει στα σοβαρά να ακολουθήσει τα βασικά επιχειρήματα κάθε λογής «αναλυτών» της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής σκηνής, ούτε λίγο ούτε πολύ θα πέσει πάνω στα ίδια μοτίβα. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση γιατί από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα κυριαρχεί μια λανθάνουσα αντίληψη περί δικαιωμάτων που μεταφράστηκε σε ένα υπέρογκο, πελατειακό και εν πολλοίς άχρηστο κρατικό μηχανισμό. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται στην κρίση γιατί δεν προσαρμόζεται εύκολα σε βαθύτερες τομές και μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται στην κρίση, γιατί μαζί τα φάγαμε και σήμερα πρέπει μαζί και να τα πληρώσουμε… Ακόμη κι αν περιέλθουμε σε μια κατάσταση συλλογικής εθνικής ενοχής, ενσωματώνοντας πλήρως τις παραπάνω απόψεις ένα βασικό ερώτημα προκύπτει: εμείς τα φάγαμε μαζί, και οι Ιταλοί; οι Ιρλανδοί; οι Πορτογάλοι; οι Ισπανοί; Εδώ δε μιλάμε για το ελαττωματικό εξάρτημα κάποιας κουρδισμένης μηχανής αλλά για το τσιμπούσι του αιώνα… Ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω.

(περισσότερα…)

Advertisements

«Τέλος της ιστορίας» : Τι σήμαινε η διάλυση της ΕΣΣΔ;

Ματιές στην ιστορία και την προοπτική του Κομμουνιστικού κινήματος, με αφορμή τα είκοσι χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

του Σπύρου Μαρκέτου

Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα που διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Τέτοιες ημέρες μένουν χαραγμένες στη μνήμη όλων. Κάνεις κάτι απλό, καθημερινό, και τυχαία προσέχεις ότι στην οθόνη του σαλονιού συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο· κοιτάζεις λίγο καλύτερα, και διαπιστώνεις ότι ο κόσμος όπως τον ήξερες έχει χαθεί κάτω από τα πόδια σου. Η Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια. Η Νέα Υόρκη χτυπήθηκε από άγνωστους τρομοκράτες. Τίποτε δεν θα μείνει όπως ήταν μέχρι χτες, βεβαιώνουν έκθαμβοι οι τηλεσχολιαστές. Ο ιστορικός συνήθως είναι πιο επιφυλακτικός. Ξέρει ότι το νόημα τέτοιων γεγονότων δεν είναι εκείνο που μοιάζει σε πρώτη ανάγνωση.

Τη μέρα που καρφωθήκαμε πάντως μπροστά στην τηλεόραση με τις εικόνες από το Κρεμλίνο, τρεις φίλοι με πολιτική παιδεία που κυμαινόταν από αναρχική ως τροτσκιστική, οι δυο μας ιστορικοί, δεν είχαμε αμφιβολία ότι ο κόσμος είχε αλλάξει. Κανείς μας δεν συμπαθούσε το σοβιετικό καθεστώς, αλλά όλοι νιώθαμε ότι άρχιζαν δύσκολοι καιροί για τα αριστερά κινήματα. Μερικά χρόνια αργότερα ο ένας από τους τρεις, που ήταν και ο πιο δραστήριος πολιτικά, αυτοκτόνησε. Καθυστερημένα αποδείχτηκε ότι εκείνη η μέρα των Χριστουγέννων του 1991 τον είχε πληγώσει πιο βαθειά απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί. Αμέτρητοι άλλοι λύγισαν για τον ίδιο λόγο. Ενώ αρκετά καθήκια που διαφεντεύουν έκτοτε Ελλάδα κι Ευρώπη, και είχαν δει την αριστερά σαν καριέρα κι όχι σαν αγώνα, αλλά ευνοούνταν από το εξουσιαστικό ήθος και τις οργανωτικές παραδόσεις του δήθεν δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, βρήκαν την ίδια μέρα ευκαιρία να μεταμφιέσουν ιδεολογικά την κυνική ιδιοτέλειά τους σε ρεαλισμό, αν όχι σε γενναία αποδοχή μιας τραγικής μοίρας. Σήμερα τρέμουν βλέποντας τη βασιλεία τους να τελειώνει. Είκοσι χρόνια όμως έτρωγαν καλά. (περισσότερα…)


Για να στεγάσουμε τις επιθυμίες μας!

της Νατάσας Κεφαλληνού

Γιατί σε μια πόλη με εγκαταλελειμμένα σπίτια, υπάρχουν άστεγοι; Γιατί ένα σφραγισμένο θέατρο, που ανήκει στο Δημόσιο, παραμένει για χρόνια ανεκμετάλλευτο αντί να αποδοθεί σε νέες «άστεγες» ομάδες καλλιτεχνών; Γιατί ένα δημοτικό αναψυκτήριο βάζει λουκέτο μέχρι την ανεύρεση ιδιώτη, που θα το μετατρέψει σε καφετερία, αντί να δοθεί στους δημότες για να… στεγάσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους; «Λέγεται καπιταλισμός, ηλίθιε» θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, προσπαθώντας να εξηγήσει τον παραλογισμό.

Και πιο συγκεκριμένα, λέγεται ελληνικός καπιταλισμός, ο οποίος από το 2004, έτος των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή μια από τις πιο γενικευμένες επιχειρήσεις εμπορευματοποίησης και παράδοσης των ελεύθερων χώρων στα ιδιωτικά συμφέροντα. Πάρκα, πεζόδρομοι, δημόσια κτίρια, παραλίες, πλατείες, αδόμητες περιοχές παραδόθηκαν στα αρπακτικά, υπονομεύοντας την κοινωνική χρήση του χώρου και της πόλης. Όσο για το σήμερα: Στην Ελλάδα της κρίσης, οι δανειστές–δυνάστες μας (τράπεζες, ΔΝΤ, ΕΕ) απαιτούν να βγει ολόκληρη η χώρα στο σφυρί, ενώ είναι έτοιμοι να βάλουν πωλητήριο ακόμη και στην… Ακρόπολη. (περισσότερα…)


Δημοκρατία και Κράτος: «L’état, c’est moi»

Γράφει ο Κώστας Γούσης

Το «όλη η εξουσία στη διορισμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια» που ορίζει το Μάαστριχτ + της επικείμενης νέας Ευρωσυνθήκης έρχεται να σφραγίσει πολιτικούς μετασχηματισμούς μιας ολόκληρης περιόδου, που υποδεικνύουν ένα νέο παράδειγμα πολιτικής διακυβέρνησης, που συμβολικά, αλλά και πραγματικά καθορίστηκε από τους διορισμούς Παπαδήμου και Μόντι λίγους μήνες πριν. Τέτοιες εξελίξεις αναβαθμίζουν την ανάγκη να καταπιαστούμε με το καπιταλιστικό κράτος απ’ τη σκοπιά μιας θεωρίας μετάβασης και των προϋποθέσεων μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας στα πλαίσια ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Ο Πέρρυ Άντερσον το 1976 ξεχωρίζει το κράτος ως πρώτο πεδίο όπου δεν αρκούν οι αναφορές στους κλασσικούς και πρέπει να εμφανιστεί κάτω από μια σύγχρονη ερευνητική προοπτική. Την περίοδο αυτή ήδη μεγάλες συζητήσεις λάμβαναν χώρα σε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία ∙ από τη γερμανική σχολή της μεθοδικής παραγωγής του κράτους και τη δημιουργική αξιοποίηση του μεγάλου σοβιετικού νομικού Εβγκένι Πασουκάνις, το έργο του Πουλαντζά και τη διαμάχη με το Μίλιμπαντ, τη σκληρή κριτική στον Πουλαντζά από τους Χόλογουει, Πικιότο και Κλάρκ μέχρι το έργο των Φάιν και Χάρρις. Οι περισσότερες από αυτές τις συμβολές κι αντιπαραθέσεις εξελίχθηκαν στα πλαίσια των Διασκέψεων των Σοσιαλιστών Οικονομολόγων στην Αγγλία. (περισσότερα…)


Αναιρέσεις #17

Το 17ο τεύχος των Αναιρέσεων είναι πλέον γεγονός. Μία πρώτη γεύση δίνει το…

Editorial

Πρώτο τεύχος για το 2012, χρονιά που καθώς λένε θα είναι ίσως η πιο «κρίσιμη» της κρίσης. Οι εκβιασμοί της συγκυβέρνησης του μάυρου μετώπου και του κεφαλαίου συνεχίζονται εν όψει της νέας δανειακής σύμβασης, την ίδια στιγμή που οι παλινωδίες για το κούρεμα του χρέους και των ομολόγων δείχνουν πως δεν υπάρχει τέλος στην προωθούμενη κοινωνική χρεοκοπία. Η ακόμα πιο αντιδραστική στροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτεί ξεκάθαρες και αποφασιστικές απαντήσεις στα «πλαστά» διλήμματα και στον αναπαραγόμενο φόβο για μια πιθανή έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, ενώ η δημιουργία κυβερνήσεων «τεχνοκρατών» στην Ελλάδα και σε μια σειρά χώρες, καθώς και η ωμή υποταγή των νομοθετικών σωμάτων στις εξαρτημένες από τις αστικές τάξεις κυβερνήσεις, ανοίγουν με νέους όρους σήμερα το ζήτημα της δημοκρατίας.

Αλλά αν από τη μία, η χρονιά φαίνεται να ξεκίνησε με μια καλά ενορχηστρωμένη, ιδεολογική και επικοινωνιακή επίθεση προετοιμασίας για τα νέα εξαντλητικά μέτρα και τα μνημόνια plus  που έρχονται, από την άλλη σίγουρα μαρτυρά ότι η φλόγα του αγώνα έχει μείνει ζωντανή. Χιλιάδες εργαζόμενοι καταλαμβάνουν τους χώρους δουλειάς τους και τάσσονται στο δρόμο του αγώνα, κοινωνικά πολιτιστικά κέντρα μετατρέπονται σε σταθμούς αλληλεγγύης, ενώ απεργιακές κταλήψεις εργοστασίων – με προεξέχουσα την Ελληνική Χαλυβουργία – γίνονται παραδείγματα αγώνα διαρκείας.

Θα είναι ωστόσο το 2012 χρονιά που θα στιγματιστεί και από νικηφόρα έκβαση; Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να βγει η νέα γενιά στο κινηματικό προσκήνιο. Διότι η νεολαία είναι αυτή που έρχεται σήμερα αντιμέτωπη με τις ματαιωμένες προσδοκίες, που μαστίζεται περισσότερο από ποτέ από τα τρομαχτικά ρεκόρ ανεργίας, την ελαστική εργασία, τη συνεχή περιπλάνηση. Που αδυνατεί να κάνει όνειρα ή να σχεδιάσει το μέλλον της και αναζητά την ελπίδα στη μετανάστευση. Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε αυτή τη γενιά που πετιέται στο περιθώριο, επιλέξαμε και την ανεργία σαν θέμα του αφιερώματος του τρέχοντως τεύχους. Με την ελπίδα ότι αυτή δεν θα παραδοθεί τελικά σε ένα μετέωρο μέλλον, αλλά θα μπει σε μαχητική τροχιά διεκδίκησης μίας άλλης ζωής, μίας άλλης κοινωνίας.

20 χρόνια από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, μια νέα τάση αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικοποίησης κάνει εμφανή τα σημάδια της σε όλον τον πλανήτη. Η ιστορία απαιτεί την επιστροφή στον Μαρξ και στις «μεγάλες αφηγήσεις». Απαιτεί νέους δρόμους που θα μας μάθουν «πως να αλλάξουμε τον κόσμο». Ακόμα και αν σε αυτή τη διαδρομή πρέπει να αποχωριστούμε ανθρώπους σπουδαίους, το έργο τους μένει και μας είναι πολύτιμο. Ακριβώς επειδή μας βοηθά να προσεγγίσουμε και πάλι δημιουργικά την Ιστορία, αλλά και γιατί μέσα από αυτό κάνουμε βήματα ερχόμενοι πιο κοντά στην Ουτοπία.


Αναιρέσεις #16

Με το νέο τεύχος των Αναιρέσεων να έχει φτάσει πια στο τυπογραφείο, είναι η στιγμή να μοιραστούμε ολόκληρο το προηγούμενο τεύχος, #16,  του περιοδικού των Αναιρέσεων. Το τεύχος  εκδόθηκε το φθινόπωρο του 2011

Στο τεύχος #16 θα διαβάσετε:

  • Το αφιέρωμα των Αναιρέσεων «Εκπαίδευση και Κίνημα». Ξεκινώνωντας από τον καλοκαιρινό νόμο της φράου Άννας και φτάνοντας στις αντιδράσεις που ξεσήκωσε, αγγίζοντας την έννοια της δημοκρατίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και  καταγράφοντας τον ρόλο του πανεπιστημιακού ασύλου στους κοινωνικούς αγώνες αλλά και στην υπεράσπιση  ελευθερία της επιστήμης, το αφιέρωμα κλείνει με μια βόλτα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις που έκαναν την εμφάνισή τους σε όλον τον κόσμο τη χρονιά που πέρασε. Γράφουν οι Αλέξανδρος Μινωτάκης, Κώστας Αρβανίτης, Δημήτρης Πούλιος, Αντώνης Αντωνίου, Παναγιώτης Σιούλας, Κατερίνα Σταυρούλα.
  • Το πόβλημα της δίκαιης κατανομής του κοινωνικού πλούτου δε λύνεται μέσα από την πάλη για μια πιο φιλολαϊκή φοροεισπρακτική πολιτική, αλλά στα πλαίσια της πάλης για τη συγκρότηση μιας άλλης κοινωνίας. Ο  Θοδωρής Μουγιάκος γράφει για το «Φορολογικό Κολαστήριο».
  • Το «κίνημα των πλατειών» χαράχτηκε με φωτεινά γράμματα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων της χώρας. Μπορεί να μην πέτυχε το στόχο του, αλλά κράτησε ανοιχτό το στοίχημα για τις επόμενες αναμετρήσεις, φανέρωσε ότι οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν υποταχτεί, άνοιξε δρόμους, έθεσε νέα ερωτήματα και κυρίως αποτέλεσε δίδαγμα για όσους θέλουν να αναγνωρίζουν τα οριά τους ώστε να τα υπερβούν. Ο Θάνος Ανδρίτσος γράφει για τις «Γεμάτες πλατείες και τα ανοιχτά στοιχήματα».
  • Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου ο καπιταλισμός μαστίζεται από μια κρίση ιστορικής σημασίας και όπου, για να την υπερβεί, προχωρά σε μια άνευ προηγουμένου κανιβαλική επίθεση στον κόσμο της εργασίας, στα άλλα καταπιεζόμενα στρώματα και στη φύση. Ο Γιάννης Μπαλάσης γράφει «Για το σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο».
  • Ο αγώνας για παιδεία που θα απελευθερώνει αντί να εγκλωβίζει και εργασία που θα χειραφετεί αντί να καταναγκάζει είναι κοινός. Η Ιωάννα Βρεττού γράφει για το ηχηρό μήνυμα μαθητικής ανυπακοής που σήμανε την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς.
  • «Στην κοινωνία του σύγχρονου σκοταδισμού τα μαθήματα της αδικίας, της υποκουλτούρας και της παραίτησης είνα υποχρεωτικά».  Ο Δημήτρης Φάκαλης παραφράζει τον Εντουάρντο Γκαλεάνο από το βιβλίο του «Ένας κόσμος ανάποδα» και γράφει πως μοιάζει στην Ελλάδα του Μνημονίου  » Όταν ο χρόνος κυλάει αντίστροφα και η ιστορία γράφεται προς τα πίσω».
  • First we take Manhatan… then we take Berlin. H Κατερίνα Σταυρούλα παρατηρεί πως αφού έκανε τον γύρω του κόσμου,  η κατάληψη της Wall Street έκανε την εμφάνισή της  στην ελληνική blogόσφαιρα.

Και βέβαια:

Η μεταπολίτευση πέθανε, ζήτω η μεταπολίτευση! Η κατάχρηση ενός όρου στην εποχή των τεράτων, του Κώστα Γούση

70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ: Εγχειρήματα λαϊκής αυτό-οργάνωσης , του Κώστα Παλούκη

Η Νύχτα της Χρυσής Πεταλούδας  και Grassroots κόμικς του Μιχάλη Δελαγραμμάτικα

Και οι τοίχοι έχουν …στόματα και  Η… Αγγελία (δεν) είναι Χρυσός    της Νατάσας Κεφαλληνού

Jean-Luc Godard, o Επαναστάτης Κινηματογραφιστής , του Δημήτρη Κεχρή

Οι Αναιρέσεις #16 είναι αφιερωμένες στον σύντροφό μας, Τάσο Κοζανιτά.

 


Grassroots κόμικς

του Μιχάλη Δελγραμμάτικα

Το κόμικ είναι μία κατεξοχήν λαϊκή μορφή τέχνης, καθώς η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των κόμικ σχεδιάζονται για το πολύ ευρύ αναγνωστικό κοινό. Πολύ συχνά επίσης το κόμικ, σε μορφή στριπ ή και μεγαλύτερα έργα, έχει χρησιμοποιηθεί για να μεταδώσει πολιτικά μηνύματα σε μαζικό επίπεδο. Μπορεί όμως το κόμικ να λειτουργήσει ως μέσο έκφρασης του ίδιου του λαού; Στο ερώτημα αυτό έρχεται να απαντήσει η WorldComicIndia (WCI) και η πρωτοβουλία των Grassrootscomic, που με την πιο απλή φόρμα και τα πιο απλά μέσα, διδάσκουν σε τοπικές κοινότητες να εκφράζονται και να επικοινωνούν με κόμικ.

Η World Comics Network / World Comics India (http://www.worldcomicsindia.com/wci.html) περιγράφει τον εαυτό της ως μια κολεκτίβα ακτιβιστών, σχεδιαστών κόμικ, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και φοιτητών που χρησιμοποιούν το κόμικ για να εκφραστούν. Τα Grassroots κόμικ σχεδιάζονται από κοινούς ανθρώπους, όχι από καλλιτέχνες, και αντανακλούν τη δική τους αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας. Οι άνθρωποι που ζουν μακριά από τα κέντρα της εξουσίας σπάνια μπορούν να δουν τις φωνές τους να εκφράζονται μέσα από τα κυρίαρχα μέσα. HWCI οργανώνει διάφορα workshops με σκοπό να δυναμώσει αυτές τις φωνές και να τους επιτρέψει να δημιουργήσουν τις δικές τους εφημερίδες τοίχου. (περισσότερα…)


Jean-Luc Godard, o Επαναστάτης Κινηματογραφιστής

του Δημήτρη Κεχρή

Ο συνήθης ύποπτος Jean-LucGodard βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο συζητήσεων αρνούμενος να παρευρεθεί στο περσινό φεστιβάλ των Καννών και δηλώνοντας ότι δεν πηγαίνει σε πανηγύρια όταν η Ελλάδα περνάει κρίση. Πράξη καθαρά πολιτική και εντελώς συμβατή με το περιεχόμενο της τελευταίας του ταινίας («FilmSocialisme»), στην οποία μέσα από μια τολμηρή διερεύνηση της σχέσης ήχου και εικόνας, αναδύεται πλήθος καυστικών μα και θλιμμένων σχολίων για το δρόμο που βαδίζει η Ευρώπη.

Ρήξη με το κατεστημένο και τον ακαδημαϊσμό

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της πορείας του Godard, επιστρέφουμε στη δεκαετία του 1950. Στο δρόμο που χάραξε η σκέψη του πρωτοπόρου θεωρητικού AndreBazin, ο Godard παρέα με μερικούς τολμηρούς κινηματογραφιστές συγκρούεται με το κινηματογραφικό κατεστημένο της εποχής. Η σύγκρουση αυτή αρχικά αφορούσε το σύστημα παραγωγής και διανομής ταινιών και την ανάγκη νέων δημιουργών να κάνουν ταινίες μέσα στην ανυπαρξία κεφαλαίων. Ξεκινώντας από οικονομικής φύσης ζητήματα το νέο αυτό ρεύμα κινηματογραφιστών, που ονομάστηκε NouvelleVague, άρχισε να θέτει τα πάντα υπό αμφισβήτηση και να κάνει τομές σε σχέση με το παρελθόν, σε ζητήματα αισθητικής και περιεχομένου.

Ο ίδιος ο Godard όρισε τις σημαντικότερες καινοτομίες της NouvelleVague, όπως την κατάργηση της γραμμικής αφήγησης, την απόλυτη ελευθερία στο χώρο και στο χρόνο καθώς και την απευθείας απεύθυνση του ηθοποιού προς την κάμερα. Αποφεύγονται επίσης, τα ειδικά εφέ και το μοντάζ ως μέσο δημιουργίας συγκεκριμένων σκέψεων και συναισθημάτων. Ο Godard χρησιμοποιεί κατά κόρον τα jumpcuts, τον ασύγχρονο ήχο και αυθαδιάζει παίζοντας με τους άξονες, τα racor και τις κινήσεις της κάμερας. Ανανεώνει με λίγα λόγια τη γραμματική και το συντακτικό της κινηματογραφικής γλώσσας.

Ο Godard αυτήν την περίοδο ανατρέπει κάθε είδους κανόνα που είχε καθιερωθεί από θεωρητικούς και γίνεται ο κατεξοχήν εκφραστής του μοντερνισμού στον κινηματογράφο. Ο μοντέρνος κινηματογράφος που εισηγείται ο Godard αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ενιαίο σύνολο και αρνείται τον αυθαίρετο κατακερματισμό του. Σε αντίθεση με τον ακαδημαϊκό κινηματογράφο που αντλεί το υλικό του από τα εξαιρετικά γεγονότα, ο μοντέρνος κινηματογράφος του Godard επιμένει σε κάθε ασήμαντη, ευτελή στιγμή. Τα συμβάντα τοποθετούνται σε ένα πολυδιάστατο πλέγμα αιτίων και αποτελεσμάτων χωρίς να προσδιορίζονται ρητά οι αιτιακές σχέσεις, κάτι που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε στην καθημερινότητα μέσα από την απλή διαδοχή των γεγονότων. Το βίαιο μοντάζ που χρησιμοποιείται και η διαπλοκή οριζόντιας και κάθετης αφήγησης ενδεχομένως προκαλεί σύγχυση στο μη εξοικειωμένο θεατή και απαιτεί προσπάθεια για κατανόηση. (περισσότερα…)