Ιδεολογία

Το «πολύ» κράτος των «λίγων» διαχειριστών του…

Σε ένα εξαιρετικά πυκνό πολιτικό χρόνο τα ερωτήματα της Αριστεράς οφείλουν να είναι τόσο στρατηγικά όσο και η επίθεση του κεφαλαίου…

γράφει ο  Παντελής Προμπονάς

Σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη ( http://derveniotis.wordpress.com/ )

Σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη ( http://derveniotis.wordpress.com/ )

Αν κάποιος καθίσει στα σοβαρά να ακολουθήσει τα βασικά επιχειρήματα κάθε λογής «αναλυτών» της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής σκηνής, ούτε λίγο ούτε πολύ θα πέσει πάνω στα ίδια μοτίβα. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση γιατί από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα κυριαρχεί μια λανθάνουσα αντίληψη περί δικαιωμάτων που μεταφράστηκε σε ένα υπέρογκο, πελατειακό και εν πολλοίς άχρηστο κρατικό μηχανισμό. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται στην κρίση γιατί δεν προσαρμόζεται εύκολα σε βαθύτερες τομές και μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα σήμερα βυθίζεται στην κρίση, γιατί μαζί τα φάγαμε και σήμερα πρέπει μαζί και να τα πληρώσουμε… Ακόμη κι αν περιέλθουμε σε μια κατάσταση συλλογικής εθνικής ενοχής, ενσωματώνοντας πλήρως τις παραπάνω απόψεις ένα βασικό ερώτημα προκύπτει: εμείς τα φάγαμε μαζί, και οι Ιταλοί; οι Ιρλανδοί; οι Πορτογάλοι; οι Ισπανοί; Εδώ δε μιλάμε για το ελαττωματικό εξάρτημα κάποιας κουρδισμένης μηχανής αλλά για το τσιμπούσι του αιώνα… Ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω.

(περισσότερα…)

Advertisements

Δημοκρατία και Κράτος: «L’état, c’est moi»

Γράφει ο Κώστας Γούσης

Το «όλη η εξουσία στη διορισμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια» που ορίζει το Μάαστριχτ + της επικείμενης νέας Ευρωσυνθήκης έρχεται να σφραγίσει πολιτικούς μετασχηματισμούς μιας ολόκληρης περιόδου, που υποδεικνύουν ένα νέο παράδειγμα πολιτικής διακυβέρνησης, που συμβολικά, αλλά και πραγματικά καθορίστηκε από τους διορισμούς Παπαδήμου και Μόντι λίγους μήνες πριν. Τέτοιες εξελίξεις αναβαθμίζουν την ανάγκη να καταπιαστούμε με το καπιταλιστικό κράτος απ’ τη σκοπιά μιας θεωρίας μετάβασης και των προϋποθέσεων μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας στα πλαίσια ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Ο Πέρρυ Άντερσον το 1976 ξεχωρίζει το κράτος ως πρώτο πεδίο όπου δεν αρκούν οι αναφορές στους κλασσικούς και πρέπει να εμφανιστεί κάτω από μια σύγχρονη ερευνητική προοπτική. Την περίοδο αυτή ήδη μεγάλες συζητήσεις λάμβαναν χώρα σε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία ∙ από τη γερμανική σχολή της μεθοδικής παραγωγής του κράτους και τη δημιουργική αξιοποίηση του μεγάλου σοβιετικού νομικού Εβγκένι Πασουκάνις, το έργο του Πουλαντζά και τη διαμάχη με το Μίλιμπαντ, τη σκληρή κριτική στον Πουλαντζά από τους Χόλογουει, Πικιότο και Κλάρκ μέχρι το έργο των Φάιν και Χάρρις. Οι περισσότερες από αυτές τις συμβολές κι αντιπαραθέσεις εξελίχθηκαν στα πλαίσια των Διασκέψεων των Σοσιαλιστών Οικονομολόγων στην Αγγλία. (περισσότερα…)